Boek Nederlands

Toekomstig huis van de levende god

Louise Erdrich (auteur), Arjaan Van Nimwegen (vertaler), Thijs Van Nimwegen (vertaler)

Toekomstig huis van de levende god

Louise Erdrich (auteur), Arjaan Van Nimwegen (vertaler), Thijs Van Nimwegen (vertaler)
In het Minnesota van de nabije toekomst is een zwanger meisje op de vlucht voor de regering die alle baby's weghaalt bij hun moeders.
Titel
Toekomstig huis van de levende god
Auteur
Louise Erdrich
Vertaler
Arjaan Van Nimwegen Thijs Van Nimwegen
Taal
Nederlands
Oorspr. taal
Engels
Oorspr. titel
Future home of the living god
Uitgever
Amsterdam: De Bezige Bij, 2018
304 p.
ISBN
9789403103402 (paperback)

Besprekingen

Bevallen op eigen risico

ROMAN. Louise Erdrich, de queen van de Native American-literatuur, treedt in Toekomstig huis van de levende god in de dystopische voetsporen van Margaret Atwood. In masculiene tijden wordt de vrouw gereduceerd tot een broedmachine, zijn ze het eens.

Cedar Hawk Songmaker is zesentwintig jaar oud en vier maanden zwanger wanneer ze voor het eerst contact opneemt met haar echte moeder. Cedar is een Ojibwe-indiaan die tegen alle regels in toch in een blank adoptiegezin is opgegroeid en daar haar hele leven op handen werd gedragen. Vader Glen is milieu-advocaat, moeder Sera juriste werkzaam in de sociale gezondheidssector, voorbeeldige linkse Amerikanen dus, die opkomen voor de verdrukten van de wereld, maar dit wel doen vanuit een bevoorrechte positie. Toen Cedar dat doorkreeg, in feite pas wanneer ze hogere studies aanving, ging ze rebelleren.

Dus rijdt Cedar naar het reservaat waar haar moeder Mary en haar stiefvader Eddy een benzinestation uitbaten. Ze wil dat haar toekomstig kind vier grootouders zal hebben, en aangezien ze gebroken heeft met de engel Phil, zoals ze de man noemt die haar zwanger maakte, zal zij dus voor alle vier moeten zorgen. En dan is er nog dat kwestietje van mogelijke erfelijke ziekten natuurlijk, w…Lees verder

Brief aan de baby in de buik

Roman. Wat gebeurt er als de evolutie plots achteruit begint te lopen? Louise Erdrich bewijst met haar fenomenale toekomstroman dat ze een van Amerika's toonaangevende auteurs is.

Het poolijs smelt veel sneller dan verwacht, vlinders en kevers verdwijnen in stilte. Het land brokkelt af, woestijnen dijen uit. De wereld die ons omringt is zo beangstigend dat het genre van de dystopische roman lastig te beoefenen wordt. Hoe schep je een visie van de toekomst wanneer ze snel dreigt te worden ingehaald door de werkelijkheid?

Toch zijn er veel auteurs die het proberen. Verschillende van hen zijn vrouwen: Naomi Alderman, Margaret Atwood, Emily St. John Mandel, Aafke Romijn. Sommigen laten zien hoe het de wereld zou kunnen vergaan als vooral mannelijke krachten de boventoon blijven voeren. De Amerikaanse Louise Erdrich (63) past in deze opsomming van namen. Ook in haar jongste roman zijn het vooral vrouwen voor wie het gevaar dreigt, nu de wereld radicaal aan het veranderen is.

In Toekomstig huis van de levende God lijkt het erop dat de evolutie omgekeerd begint te verlopen. Of de wereld weer stapje voor stapje terugkeert naar de oersoep is niet duidel…Lees verder

God is in slaap gevallen

Een apocalyptisch verhaal dat nog écht schrik aanjaagt: Louise Erdrich krijgt het voor elkaar met Toekomstig huis van de levende god, waarin de evolutie stopt en terugloopt.

Het genre van de dystopie is zo populair geworden, dat er geen dreiging meer van uitgaat. Vermoedelijk is dat slecht nieuws. Dat we niet meer schrikken van een dystopietje meer of minder, in films en romans, duidt op een zekere gewenning aan doemscenario's. Zolang de kunst zich daarmee bezighoudt, hoeven wij nog niet te panikeren - zou het dat zijn? Of duidt de toegenomen immuniteit voor het genre erop dat de werkelijkheid al zo opdringerig en rampzalig is - van terreuraanslagen tot milieurampen - dat een dystopie bij voorbaat geruststelt, omdat de daarin geschetste wereld tenminste nog niet is begonnen?

Diabolische experimenten en apocalyptische taferelen: je moet van goeden huize komen om het publiek daarmee aan het rillen te krijgen. Haruki Murakami kwam een heel eind in zijn trilogie 1q84 (2009-2010), maar de cadans van zijn proza is zo meeslepend dat zijn geheimzinnige wereld je eerder aantrekt dan beangstigt. Het genre van de dystopie loopt op zijn laatste benen; het h…Lees verder

De 26-jarige Cedar, die als baby geadopteerd is door een liberaal Amerikaans echtpaar, is zwanger en op zoek naar haar Ojibwe familie omdat ze wil weten of er genetische ziektes in de familie zijn. De wereld om Cedar heen verandert echter razendsnel en is vol nieuwe onbekende gevaren: dieren veranderen in prehistorische monsters, het is bloedheet, er is nauwelijks voedsel voorradig, het internet valt uit. De regering laat alle zwangere vrouwen verplicht opnemen en Cedar slaat op de vlucht. In haar dagboek vertelt ze haar belevenissen en overpeinzingen aan haar ongeboren kind in de hoop dat deze het ooit zal lezen. De Amerikaanse auteur (1954) beschrijft een afschrikwekkende toekomst die onafwendbaar lijkt. Zij heeft een groot oeuvre op haar naam staan.

Als de jacht op de zwangeren is geopend

Louise Erdrich schildert een wereld waarin de evolutie tot stilstand is gekomen en zwangere vrouwen het moeten ontgelden; klassieke sf van feministische snit.

Eindelijk is er weer eens een roman vertaald van Louise Erdrich. In de VS is ze gelauwerd, hier heeft ze, ondanks ruim dertig jaar productief schrijven (en veel geciteerde loftuitingen van bewonderaar Philip Roth) nooit een groot publiek verworven.

Erdrich bouwt aan een even eigenzinnig als toegankelijk oeuvre, met onheilspellende, geheimzinnige én troostrijke romans. Zelf een kwart Ojibwe situeert ze haar verhalen in het reservaat (in North Dakota of Minnesota) waar de bewoners kampen met armoede, zelfmoord, drank- en gokverslaving, maar er ook hun thuis en toevlucht vinden. Erdrich schrijft over de ingewikkeld vertakte familiebanden, over hartstocht en geweld dat generaties teruggaat en weer ver de schaduw vooruit werpt.

Om de licht magisch-realistische toets is haar werk wel vergeleken met dat van Gabriel Garcia Marquez, maar haar stijl blijft sober, de sfeer aards, ook als iemand op de parkeerplaats een geestverschijning heeft gezien of in de keuken een voo…Lees verder