Boek
Nederlands

De vrouw die de honden eten gaf

+1
De vrouw die de honden eten gaf
×
De vrouw die de honden eten gaf De vrouw die de honden eten gaf

De vrouw die de honden eten gaf

Besprekingen

Aan de leiband van het volksgericht

Paul Marchal was niet blij toen hij vernam dat Kristien Hemmerechts een poging had gedaan zich in te leven in de vrouw van Marc Dutroux. Maar Marchals vrees was ongegrond: de schrijfster is er niet in geslaagd van Martin een 'mens' te maken.

Toen ik las dat Kristien Hemmerechts een boek klaar had over Michelle Martin, was mijn interesse meteen gewekt. De schrijfster is meter van Te Gek, het project dat zich inzet om psychiatrische problemen uit de taboesfeer te halen en, zo scheen het me toe, de ideale persoon om in de geest te kruipen van een vrouw met wie niemand zich identificeert.

Vroeger werden mensen met een psychiatrisch probleem beschouwd als bezetenen: wezens wier ziel door de duivel is aangetast. Vandaag is dit gelukkig anders, maar nu zijn misdadigers de duivels waar onze maatschappij op neerkijkt. Liefst van al verbannen we hen naar een plek waar ze, ver weg van ons, mogen branden in het vuur van onze verontwaardiging.

Te Gek is een goed initiatief omdat het stereotiepen ter discussie stelt en toont dat personen met psychiatrische problemen even menselijk zijn als elk van ons.

Ten aanzien van misdadigers ligt het psychologisch veel moeilijker om niet in stereotiepen te denken. Bij snelh…Lees verder

Aan de leiband van het volksgericht

Paul Marchal was niet blij toen hij vernam dat Kristien Hemmerechts een poging had gedaan zich in te leven in de vrouw van Marc Dutroux. Maar Marchals vrees was ongegrond: de schrijfster is er niet in geslaagd van Martin een 'mens' te maken.

Toen ik las dat Kristien Hemmerechts een boek klaar had over Michelle Martin, was mijn interesse meteen gewekt. De schrijfster is meter van Te Gek, het project dat zich inzet om psychiatrische problemen uit de taboesfeer te halen en, zo scheen het me toe, de ideale persoon om in de geest te kruipen van een vrouw met wie niemand zich identificeert.

Vroeger werden mensen met een psychiatrisch probleem beschouwd als bezetenen: wezens wier ziel door de duivel is aangetast. Vandaag is dit gelukkig anders, maar nu zijn misdadigers de duivels waar onze maatschappij op neerkijkt. Liefst van al verbannen we hen naar een plek waar ze, ver weg van ons, mogen branden in het vuur van onze verontwaardiging.

Te Gek is een goed initiatief omdat het stereotiepen ter discussie stelt en toont dat personen met psychiatrische problemen even menselijk zijn als elk van ons.

Ten aanzien van misdadigers ligt het psychologisch veel moeilijker om niet in stereotiepen te denken. Bij snelh…Lees verder

De vrouw zonder gezicht

De vrouw die de honden eten gaf, de nieuwe Kristien Hemmerechts, beroerde de gemoederen nog voor iemand hem las. De roman past helemaal in het Hemmerechts-universum. Alexandra De Vos

Het moet de voorbije dagen niet makkelijk geweest zijn om Kristien Hemmerechts te heten. Op internetfora - bakens van fatsoen en kritische burgerzin - werd Kristien uitgescholden voor geldwolf, lijkenpikster of linkse bourgeoistrut die niet kan wachten tot ze haar klauwen kan zetten in het volgende 'sensationele' onderwerp - en uiteraard allemaal ter eigen eer en glorie. De spontane gevoelsuitingen kwamen op het conto van een roman die nog niet eens in de boekhandels lag - laat staan dat de verenigde protestkoren hem gelezen hadden. Maar we wisten allemaal over wie het zou gaan: Hemmerechts ging een tijdje wonen in het hoofd van Michelle Martin. Dé Michelle Martin: vrouw en medeplichtige van het monster Marc Dutroux, de 'meest gehate vrouw van België'.

Hemmerechts zou dat relaas niet zomaar uit haar mouw schudden - ze had zich, zo meldde ze, verdiept in het Dutroux-dossier, ze had zelfs een aanvraag ingediend om met Martin te praten. Maar Martin praatte niet, en als ze dat in…Lees verder

De vrouw zonder gezicht

De vrouw die de honden eten gaf, de nieuwe Kristien Hemmerechts, beroerde de gemoederen nog voor iemand hem las. De roman past helemaal in het Hemmerechts-universum. Alexandra De Vos

Het moet de voorbije dagen niet makkelijk geweest zijn om Kristien Hemmerechts te heten. Op internetfora - bakens van fatsoen en kritische burgerzin - werd Kristien uitgescholden voor geldwolf, lijkenpikster of linkse bourgeoistrut die niet kan wachten tot ze haar klauwen kan zetten in het volgende 'sensationele' onderwerp - en uiteraard allemaal ter eigen eer en glorie. De spontane gevoelsuitingen kwamen op het conto van een roman die nog niet eens in de boekhandels lag - laat staan dat de verenigde protestkoren hem gelezen hadden. Maar we wisten allemaal over wie het zou gaan: Hemmerechts ging een tijdje wonen in het hoofd van Michelle Martin. Dé Michelle Martin: vrouw en medeplichtige van het monster Marc Dutroux, de 'meest gehate vrouw van België'.

Hemmerechts zou dat relaas niet zomaar uit haar mouw schudden - ze had zich, zo meldde ze, verdiept in het Dutroux-dossier, ze had zelfs een aanvraag ingediend om met Martin te praten. Maar Martin praatte niet, en als ze dat in…Lees verder

Een roman die er geen kan zijn

Wat bezielt Kristien Hemmerechts om in het hoofd van Michelle Martin te kruipen: goedkoop winstbejag of een oprechte belangstelling voor de mentale motieven van 'de meest gehate vrouw van België'?

In maart is het tien jaar geleden dat het 'proces van de eeuw' tegen Marc Dutroux een catharsis moest inluiden voor ons getraumatiseerde land. Ook Michelle Martin stond in het voorjaar van 2004 terecht in Aarlen. De echtgenote van de kindermoordenaar kreeg dertig jaar cel voor haar betrokkenheid bij de misdaden. In de assisenzaal toonde de voormalige lerares erg weinig empathie voor de nabestaanden. Sindsdien geldt ze als 'de meest gehate vrouw van België'.

Toen Martin anderhalf jaar geleden vervroegd vrijkwam en haar intrek nam in een klooster, was het land te klein. Tv-beelden van een schuimbekkende massa aan de poorten van het klooster in Malonne zetten Kristien Hemmerechts aan het denken. De schrijfster vroeg zich af hoe Martin de gruwel van Dutroux heeft beleefd, ook al was ze medeplichtig. En hoe ze zich voelt bij het stigma 'moordenares-moeder', zelfs al was ze bij geen enkele kindermoord betrokken.

Het resultaat van Hemmerechts' speurtocht door het hoofd van M…Lees verder

Hemmerechts (1955) schrijft vaak over maatschappelijk gevoelige kwesties en veroorzaakte met deze roman over de zaak-Dutroux vooral in België grote opschudding. Ze kruipt in de huid van Odette, alter ego van Michelle Martin, de ex-vrouw en medeplichtige van kinderontvoerder, -verkrachter en –moordenaar Marc Dutroux (in de roman heet hij ‘M’). Wat dreef deze ‘meest gehate vrouw van België’, die wel de honden te eten gaf, maar de in de kelder opgesloten kinderen ‘vergat’? De roman begint vlak voor haar vrijlating en overplaatsing naar een klooster in Malonne. In terugblikken naar haar jeugd en die van M. wordt duidelijk dat M. wel moest opgroeien tot een gevoelsarme, seksverslaafde sadist en psychopaat, en zij tot zijn apathische slavin. Interessant is haar tweeslachtige houding, slachtoffer en dader. Interessant zijn ook de vergelijkingen met Lhermitte, de vrouw die haar vijf kinderen doodde, en met de crèchemoordenaar. Dit indringende portret van een zwaar depressieve vrouw, met vele …Lees verder

Over Kristien Hemmerechts

CC BY-SA 3.0 - Foto van/door Geert Renckens

Kristien Hemmerechts (Brussel, 27 augustus 1955) is een Vlaams auteur.

Leven en werk

Kristien Hemmerechts (officieel wordt haar voornaam gespeld als Christien) is een Vlaams schrijfster. Ze studeerde Germaanse filologie aan de Universitaire Faculteiten Sint-Aloysius (de tegenwoordige Katholieke Universiteit Leuven campus Brussel) en aan de Katholieke Universiteit Leuven. In 1986 promoveerde zij op het proefschrift A Plausible Story and a Plausible Way of Telling It: A structuralist analysis of Jean Rhys's novels.

Zij debuteerde in 1986 als schrijfster van fictie met drie Engelstalige verhalen in de bundel First fictions, Introduction 9' bij de Engelse uitgeverij Faber and Faber. Haar Nederlandstalige debuut en eerste korte roman was Een zuil van zout uit 1987, bij uitgeverij Houtekiet, waarvoor zij de driejaarlijkse Prijs voor het proza, van de provincie Brabant ontving. In 1990 kreeg zij de Vlaam…Lees verder op Wikipedia