Boek
Nederlands

De helaasheid der dingen

Dimitri Verhulst (auteur)
+1
De helaasheid der dingen
×
De helaasheid der dingen De helaasheid der dingen

De helaasheid der dingen

Dimitri Verhulst (auteur)
Een jongeman verliest zijn gevoel van verbondenheid met zijn asociale familie in een Vlaams dorp.
Titel
De helaasheid der dingen
Auteur
Dimitri Verhulst 1972-
Taal
Nederlands
Uitgever
Amsterdam: Contact, 2008
206 p.
ISBN
9789025427733 9789025414122

Besprekingen

Dimitri Verhulst wint met 'Helaasheid' literaire supercup van jongeren

Antwerpen  In deSingel in Antwerpen is Dimitri Verhulsts De helaasheid der dingen met de Inktaap 2008 onderscheiden. Voor die prijs komen de laureaten van de drie grote literatuurprijzen uit het Nederlandse taalgebied (AKO, Libris en Gouden Uil) in aanmerking. De winnaar wordt bepaald door meer dan 2.000 scholieren uit Vlaanderen, Nederland en Suriname.

"Ik had eigenlijk een wildcard", grijnst winnaar Verhulst. Arnon Grunberg won met Tirza immers zowel de Gouden Uil als de Libris Literatuurprijs en dat betekende dat er slechts twee boeken in aanmerking zouden komen voor de literaire jeugdonderscheiding: Tirza en Hans Münstermanns De bekoring, laureaat van de AKO Literatuurprijs 2006. Daarom werd alsnog Verhulsts roman, goed voor de publieksprijs bij de Gouden Uil, aan de selectie toegevoegd.

Vijfenzeventig Vlaamse en evenveel Nederlandse middelbare scholen - uit Suriname deden door stakingen dit jaar maar twee scholen mee - hielden in januari hun eigen juryberaadsl…Lees verder

Dimitri Verhulst : De helaasheid der dingen

Inhoud: Over hoe Dimmetrieken onder de hoede van zijn nonkels en grootmoeder opgroeit in het landelijke en meestal zeer beschonken Reetveerdegem. Familieleden die het gemaakt hebben, worden er met een scheef oog bekeken en de grootste zuipschuiten worden er vereerd als helden. Verhulst zijn eigen ,,verraad'' zonder enig zelfmedelijden.
Hilarisch maar o zo troosteloos. En tegelijk voelt het een beetje gênant en onbehaaglijk aan. Want het is pijnlijk herkenbaar als je de straten en cafés kent waar Dimitri Verhulst het in de Helaasheid der dingen over heeft.
Misschien heeft hij het allemaal een beetje overdreven, maar tegelijk toch weer niet echt heel veel. Vrees ik.
Verhulst schrijft over wijlen café Den Bok in Oordegem, waar de cafébaas zijn bok uit de tuin haalde en hem tegen betaling dronken voerde. Tot groot jolijt van zijn klanten.
Iedereen in de streek is er wel ooit geweest. Ik ook. Lachen, gieren, brullen en vooral drinken. En achteraf een beetje beschaamd z…Lees verder

De levensles van nonkel Dimitri

Dimitri Verhulst kreeg een Gouden Uilnominatie voor De helaasheid der dingen, trok op tournee met Saint Amour, en heeft met zijn jongste boek Mevrouw Verona daalt de heuvel af een pareltje afgeleverd. Hoe een vogel voor de kat een raspaard werd.

Het is met meer dan één zintuig te merken dat hij gisteravond met zijn kompanen van de Nederlandse Saint-Amourtournee een whiskybar is ingedoken. Vandaag moet er eerst een watertje zijn, en dan - snel, jaaa - koffie, en daarna suiker tegen de slapte.

,,Die interviews, ik doe het niet graag. Ik vind mezelf niet zo belangrijk.

De klassieke muziek, de Tiffany-lampen en de hoge zetels met oren van het Grand Café Americain in Amsterdam, ooit een pleisterplaats voor al wie wat gepubliceerd had, doen echter hun werk. Verhulst vertelt.

,,Talent om mijn werk op een podium te brengen? Ik heb het ook gelezen, maar begrijp het niet. Bij Saint Amour lees ik gewoon voor, nogal droog zelfs. Ik ben helemaal geen performer, doe geen pirouettes of zo. Ik ben in hart en nieren een schrijver. Sinds 2003 doe ik dat ook voltijds, met de hulp van het Vlaams Fonds voor de Letteren.

Dat mijn boeken Vlaams zijn, dat lees ik ook. Ik sleep dat etiket al een tijdje mee. Ze doen maar. Ik…Lees verder

En de nieuwe Brel heet Dimmetrieken

Een geslaagd boek over het recht op falen. Dimitri Verhulst is niet consequent maar wel sterk in De helaasheid der dingen.

Verhulst ergert zich aan poenige pipo's en nouveaux riches

Het is waar en het spijt me: na zijn teleurstellende roman De verveling van de keeper was ik Dimitri Verhulst wat uit het oog verloren. Mijn aandacht werd weer geprikkeld door de talige schoonheid van zijn toneeltekst Yerma verdient een toefeling (2005). Toen was er ,,Houcwègne'', een fragment uit een novelle-in-wording, dat Verhulst afstond voor de bundel Gelezen en goedgekeurd .

,,Houcwègne'' deed mijn adem stokken. Hier was een volwassen schrijver aan het woord. Zijn taal tastte niet meer zoekend om zich heen, zoals ooit in het mooie, maar nogal gezochte Niets, niemand en redelijk stil (2000), maar vloeide, alsof ze nooit anders gedaan had. Poëtische toetsen vind je her en der in dit verhaal over een oude vrouw die de heuvel afdaalt waarop ze woont, in de wetenschap dat ze nooit meer de kracht zal vinden om hem op eigen houtje weer te beklimmen. Tegelijk schrijft Verhulst over het moeizame overleven va…Lees verder

Urbanus in Reetveerdegem

In 'De helaasheid der dingen', zijn nieuwe autobiografische roman, geeft zwarte romanticus Dimitri Verhulst de diepste misère een gouden glans. Je zou voor minder een proletaar willen worden.

'We schaamden ons, maar deden er niets aan.' Dimitri Verhulst windt er in De helaasheid der dingen geen doekjes om. Misschien is het leven in de goot nog zo gek niet. Verhulst kan het weten en hij maakt er ook geen geheim van: hij werd als jonge tiener immers door de jeugdrechter in een vervangfamilie geplaatst, liep weg en kwam in een instelling terecht. Voor zijn moeder heeft hij geen goed woord over ('loeders van moeders') maar voor zijn grootmoeder des te meer. En de mannen? Zij drinken zich te pletter en maken van het leven een bizar feest zolang het duurt. Moraal van zijn politiek incorrecte verhaal: iedereen oefent zich in de 'kunde van het kapotgaan', alleen slagen sommigen daar beter in dan anderen.

Verhulst heeft in deze roman alle ingrediënten van zijn vroegere verhalenbundels en romans bij elkaar geshaket om het mythische Reetveerdegem van zijn jeugd voorgoed in de literaire annalen te schrijven. Reetveerdegem is de anus van Vlaanderen, …Lees verder

Dertien. Ik was dertien en woonde samen met mijn vader en mijn nonkels en hun oude moeder in Reetveerdegem, een dorp dat werd vergeten door de grote cartografen, een onooglijke negorij van duivensport en motregen." Aan het woord is 'Dimmetrieken' Verhulst, de vertellende ik-figuur uit De helaasheid der dingen. Een aantal snel op elkaar volgende verhalen, die weliswaar los van elkaar gelezen kunnen worden, maar in hun onderlinge relatie een beklijvend beeld ophangen van de kinder- en jeugdjaren van de auteur in het fictieve Reetveerdegem (een dorp dicht bij Aalst). Inspiratie viel er voor de jonge Dimitri niet te rapen binnen zijn familie: zijn moeder is van de aardbodem verdwenen, zijn vader en zijn drie broers zijn onverbeterlijke zuipschuiten, die zich van God noch gebod ook maar het minste aantrekken. Verhulst portretteert zijn ooms, andere markante dorpsfiguren en vooral zijn grootmoeder. Die was het gewoon geworden dat de politie 's morgens aan haar deur stond om weer eens…Lees verder
In deze roman maakt de lezer kennis met de jeugdjaren van de hoofdpersoon, Dimitri Verhulst. Hij groeit op zonder moeder, de grootmoeder is de enige stabiele factor in een familie die zich zo asociaal als mogelijk is, gedraagt. De Verhulsten zijn volkomen aan lager wal geraakt, maar bezitten een ongetemde trots die ze met hun drankzucht en hun vuisten afdwingen. Deze roman is een loflied op drank, vervuiling, vrouwen en wangedrag. Alles wat passeert is in een filmische, recht toe recht aan stijl geschreven; hilarisch in ‘De ronde van Frankrijk’ en het wereldkampioenschap zuipen, ontroerend in de ‘zwemscène’. Maar de grondtoon in de twaalf hoofdstukken met memorabele gebeurtenissen blijkt een tragische te zijn: uiteindelijk verliest de hoofdpersoon zijn gevoel van verbondenheid met de familie. Is deze roman autobiografisch? Met alles, van motto tot de tekst op de achterflap, wordt deze indruk wel gewekt. Toch lijkt de verbeelding met de feiten soms een loopje te nemen. De lagen in de r…Lees verder

Over Dimitri Verhulst

CC BY-SA 4.0 - Foto van/door Michiel Hendryckx

Dimitri Verhulst (Aalst, 2 oktober 1972) is een Belgische schrijver en dichter.

Bio- en bibliografie

De titel Assevrijdag uit 1992 is een eigen uitgave voor enkele vrienden en bekenden. Zijn officiële debuut was de verhalenbundel De kamer hiernaast (1999), die genomineerd werd voor de NRC-prijs. Hij publiceerde verhalen en gedichten in verschillende literaire tijdschriften, waaronder Nieuw Wereldtijdschrift, De Brakke Hond en het tijdschrift Underground, waarvan hij redacteur is.

In 2001 verscheen de roman Niets, niemand en redelijk stil, later dat jaar gevolgd door Liefde, tenzij anders vermeld. De roman De verveling van de keeper verscheen in 2002.

In 2003 publiceerde hij Problemski Hotel, dat vertaald werd in het Duits, Deens, Engels, Frans, Hebreeuws, Sloveens, Italiaans, Pools en Hongaars.

De roman De zeven laatste zinnen i…Lees verder op Wikipedia